4 marca 1947 zawarty został francusko-brytyjski traktat z Dunkierki, a w roku następnym Wielka Brytania, Francja, Belgia, Holandia i Luksemburg podpisały traktat brukselski, który otworzył drogę do utworzenia Unii Zachodniej. Na czele sztabu generalnego nowego sojuszu stanął marsz. Bernard Law Montgomery. Ponadto w 1948 Wielka Brytania stała się członkiem-założycielem OEEC, a w 1949 sygnatariuszem traktatu waszyngtońskiego.
5 maja 1949 w Londynie podpisano Statut Rady Europy. Nowa organizacja nie otrzymała jednak kompetencji, które uczyniłyby z niej zdolną do przewodnictwa w procesie zasadniczego zbliżenia państw europejskich.
Polityka prowadzona przez Wielką Brytanię zakładała jednak nieangażowanie się w ponadnarodowe struktury, szczególnie takie, które mogłyby zagrozić jej współpracy ze Stanami Zjednoczonymi oraz Wspólnotą Narodów. Z tych przyczyn Wielka Brytania odniosła się sceptycznie do koncepcji zaproponowanych w deklaracji Schumana w 1950 i nie przystąpiła w 1951 do EWWiS. Niechętna rozwiązaniom ponadnarodowym odmówiła także udziału w EWO. Z kolei w 1954 włączyła się w prace nad utworzeniem UZE.