Kiedy w połowie 1944 dowództwo Luftwaffe złożyło zapotrzebowanie na nowy, jednomiejscowy samolot myśliwski, zdolny osiągnąć prędkość 1000 km/h na wysokości 7000 m, projekt stał się bazą, na której oparto konstrukcję docelowego Ta 183. Samolot, określany jako Plan V Entwurf I (a także jako P.011.001), planowano wyposażyć w silnik rakietowy Walter HWK 109-509A-2 oraz silnik odrzutowy Heinkel Hirth HeS 011A o ciągu 12,75 kN. Mieszany napęd miał umożliwić bardzo szybkie dostanie się na pułap, na jakim operowały alianckie bombowce, przy jednoczesnym zachowaniu zdolności do wypracowania odpowiedniej pozycji do ataku, co miał umożliwić silnik odrzutowy, nie ograniczony krótkim czasem pracy silnika rakietowego. Przewidywano, że samolot w tej konfiguracji osiągnie bez problemów prędkość 1000 km/h. Jednak przedstawiciele Luftwaffe uznali, że nowy samolot powinien mieć tylko napęd odrzutowy i w rezultacie, w połowie 1944, projekt został zaadaptowany tylko do silnika HeS 011. Zaprojektowano również całkowicie nowe drewniane skrzydła o stałej cięciwie i większym skosie krawędzi natarcia. Projekt został oznaczony jako Plan V Entwurf II (P.011-018a), nieoficjalnie jako Fw 232. W tej formie projekt został zgłoszony do konkursu na nowy myśliwiec Luftwaffe i go wygrał.