Okres wojny Po agresji III Rzeszy na Polskę wraz ze sztabem został ewakuowany na wschód. Po agresji ZSRR na Polskę ewakuowany do Rumunii, gdzie internowano go w obozie w Tulczy. Wkrótce wyjechał do Francji, gdzie przydzielono go do dywizjonu szkolnego lotnictwa myśliwskiego jako pilota instruktora. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii. Pod koniec sierpnia 1940 został dowódcą 1. eskadry 305 dywizjonu bombowego Ziemi Wielkopolskiej i Lidzkiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego. W 1941 krótko dowodził dywizjonem, gdyż 6 sierpnia podczas lotu bojowego został zestrzelony nad Belgią. Zdołał się uratować, przedostać do Brukseli, gdzie zajęła się nim ludność cywilna, ale wkrótce został aresztowany przez Gestapo i do końca wojny przebywał w obozach jenieckich, najdłużej w Stalagu Luft III (Żagań; 1942–1945), a po jego ewakuacji w styczniu 1945 r., w oflagu w Lubece. Po wyzwoleniu przez żołnierzy brytyjskiej 2 Armii ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Po powrocie do macierzystej jednostki otrzymał od gen. bryg. Mateusza Iżyckiego Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, który został mu przyznany w sierpniu 1941 r., tuż po zestrzeleniu i dostaniu się do niewoli.