W wyborach parlamentarnych w 1930 został wybrany do Senatu III kadencji z listy państwowej Centrolewu.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości (1918) w okresie II Rzeczypospolitej został awansowany do stopnia podporucznika weterana Wojska Polskiego.
W 1923 otrzymał tytuł doktora honoris causa prawa Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie (wyróżniony wówczas w gronie siedmiu weteranów powstania styczniowego). W 1934 tytuł doktora honoris causa przyznał mu Uniwersytet Warszawski.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (aleja zasłużonych-1-16).
Dwukrotnie żonaty. Od 3 października 1874 był mężem Wincenty Szarskiej (1838–1885), z którą miał trzech synów: Mieczysława, profesora geologii i reżysera teatralnego, Zygmunta (1877–1943), statystyka oraz Witolda (ur. 1880). Drugą żoną, od 1887, była Maria Goniewska (1860–1906), z którą miał syna Stanisława (ur. ok. 1890).
Poglądy Socjologia Bolesław Limanowski był zwolennikiem pozytywistycznej wizji stosunków społecznych. Jego poglądy kształtowały się pod wpływem Herberta Spencera, Augusta Comte’a, Paula von Lilienfelda i innych. Podzielał on podstawowy pogląd pozytywistów, że społeczeństwo jest pewną całością organiczną.