W 1857 uzyskał rangę podoficera, a rok później został amnestionowany i wystąpił z wojska. W Petersburgu kończył przerwane przed laty studia medyczne. Przystąpił też do gromadzenia środków na przedsięwzięcie, którym zainteresował się w latach zesłania – kompanię przewozów statkami w dorzeczu Obu. Do współpracy pozyskał Polaków zamieszkałych w Petersburgu, Warszawie i zachodnich guberniach Rosji. W 1860 uzyskał koncesję na prace na kilku dopływach Obu: Ba, Katuna, Wasiugan, Czulmia, Ketia i podjął dokładne badania fizjograficzne. Nie było mu jednak prac tych zakończyć – w lipcu 1862 zaginął na pograniczu guberni jenisiejskiej i tomskiej. Inicjatywa znalazła kontynuację dwadzieścia lat później.
Był żonaty z Weroniką Mańkowską.
Bibliografia Artur Kijas, Polacy w Rosji od XVII wieku do 1917 roku. Słownik biograficzny, Instytut Wydawniczy Pax, Wydawnictwo Poznańskie, Warszawa-Poznań 2000, s. 5 Zbigniew J. Wójcik, Adamowski Józef Joachim, w: Słownik biograficzny techników polskich, tom 23 (redaktor naczelny Józef Piłatowicz), Muzeum Techniki, Warszawa 2012, s. 7
Kategoria:Działacze polistopadowych organizacji rewolucyjnych i niepodległościowych Kategoria:Polscy lekarze Kategoria:Polscy zesłańcy na Sybir Kategoria:Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim Kategoria:Urodzeni w 1815 Kategoria:Ludzie urodzeni w Zabłudowie