Powrócił do kraju w czerwcu 1947 roku, zgłosił się do wojska, otrzymał przydział szefa sekcji wywiadowczej Wydziału Operacyjnego Dowództwa Wojsk Lotniczych. Od 1948 roku dowódca Samodzielnej Eskadry Aerofotogrametrycznej, awansowany do stopnia podpułkownika. Aresztowany 4 maja 1951 roku, po straszliwym śledztwie (czternastodniowy „konwejer”, 6 miesięcy karceru w lochu o wymiarach 2 m na 90 cm, przesłuchania trwające 20 godzin na dobę), 13 maja 1952 roku skazany został wraz z pułkownikami Bernardem Adameckim, Augustem Menczakiem, Józefem Jungravem, Szczepanem Ścibiorem i Stanisławem Michowskim przez NSW 5/52 pod przewodnictwem płk Piotra Parzenieckiego, nr sprawy Zg.R.7/52, na podstawie art. 86 § 1, 2 KKWP na karę śmierci"Księga najwyższego wymiaru kary" w . Do zarzucanych mu przestępstw nie przyznawał się. Prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Stracony 7 sierpnia 1952 roku. Dokładne miejsce pochówku jest nieznane. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 28 BII-2-3)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze oraz w Kwaterze "na Łączce". Został zrehabilitowany 7 maja 1956 roku.