Sejm krajowy (niem. Landtag) – jednoizbowy sejm prowincjonalny istniejący w latach 1861–1918 w każdym kraju koronnym Cesarstwa Austriackiego (od 1867 – w austriackiej części Austro-Węgier, tj. Przedlitawii).
Instytucja sejmów krajowych, nawiązująca do istniejących w prowincjach austriackich landtagów rozwiązanych w okresie Wiosny Ludów (i przewidzianych w konstytucji marcowej z 1849, która jednak nie weszła w życie) została przewidziane w wydanym w 1860 dyplomie październikowym. Zgodnie z jego postanowieniami miały się zajmować wszelkimi sprawami o charakterze lokalnym, niezastrzeżonymi wprost do kompetencji Reichsratu. Te bardzo szerokie kompetencje zostały jednak ograniczone zanim jeszcze sejmy się zebrały – wydany w 1861 patent lutowy stanowił, iż sejmy krajowe będą się zajmować wyłącznie sprawami lokalnymi, wyraźnie tym sejmom przyznanymi (w sprawach lokalnych wprost niewskazanych, decyzje podejmował wiedeński Reichsrat). Oznaczało to, że mogły one stanowić prawo lokalne tylko w kwestiach szkolnych, społecznych i gospodarczych (ustalanie i wykonywanie budżetu kraju koronnego oraz ustalanie podatków lokalnych w ograniczonej wysokości), a każda ustawa sejmowa wymagała sankcji cesarskiej.