Prawo Yerkesa-Dodsona – teoria twierdząca, że dla każdego efektywnego zachowania istnieje optymalny poziom pobudzenia fizjologicznego, przy czym dla wykonania zadań trudnych jest on mniejszy, a dla zadań łatwych – większy.
Badania Yerkesa i Dodsona W 1908 roku ukazał się artykuł R. Yerkesa i J. Dodsona w jakim opisali oni eksperyment dotyczący różnicowania przez myszy dwóch komór drewnianej skrzynki, czarnej i białej oraz unikania kary. Celem było nauczenie myszy, aby od razu po włożeniu jej do skrzynki wybierała białą komorę. Wykonywano pewną liczbę prób uczenia się, w których mysz była umieszczana w przegrodzie, z jakiej miała swobodny dostęp do obu komór. Jeżeli weszła do białej komory, mogła ją swobodnie eksplorować i przejść dalej. Jeżeli jednak weszła do czarnej komory, otrzymywała szok elektryczny. Testy prowadzono raz dziennie o poranku do czasu, kiedy w trzech kolejnych próbach – czyli przez trzy dni z rzędu – mysz konsekwentnie wybierała już tylko białą komorę. Ustalony był też maksymalny limit prób, bez względu na wynik uczenia się danej myszy, tak że testy nie trwały w nieskończoność. Zadanie to posiadało różne warunki trudności, w których, ze względu na stopień jasności, różnicowanie obu komór myszy miały ułatwione (biały vs. czarny), bądź utrudnione (szary vs. czarny).