Sejm konwokacyjny thumb|right|200px|Maksymilian II Habsburg Prymas wyznaczył sejm konwokacyjny na 3 października 1575 roku. Ustalono na nim datę elekcji na 7 listopada 1575 roku. Stronnictwo francuskie i habsburskie (prymas Uchański, większość senatorów) opowiedziało się za kandydaturą cesarza Maksymiliana II. Prócz tego zyskał on poparcie episkopatu obiecując przywrócenie egzekucji wyroków sądów kościelnych oraz protestantów, sporej części magnatów, miast pruskich i Litwinów. W opozycji do tej kandydatury była szlachta, lecz bez poważnego kandydata. „Piasta”Tak potocznie nazywano Polaków, którzy kandydowali do polskiego tronu. W ten sam sposób określano innego kandydata - Czecha, Wilhelma z Rożemberka. Kandydaci ci zazwyczaj nie mieli nic wspólnego z dynastią Piastów. na tronie widział Jan Zamoyski. Rozważano również kandydaturę Jana III Wazy, jego syna oraz Stefana Batorego. W tej sytuacji, dużą rolę odegrało poselstwo tureckie zachęcające do wyboru „Piasta”, Jana III Wazy, bądź Batorego. W razie wyboru na króla, Maksymilian II zagroziłby wojną Turcji, co było sprzeczne z jej dotychczasową polityką pokojową wobec Rzeczypospolitej.
Elekcja
thumb|right|200px|Stefan Batory