W 1227 r. z woli matki została zaręczona z Hugonem, synem hrabiego Angoulême Hugona X Czarnego. Następnie cesarz Fryderyk II zaproponował małżeństwo Izabeli ze swoim synem, Konradem IV, jednak królewna odmówiła. W sprawie interweniował papież Innocenty IV, ale bezskutecznie. Izabela wiodła życie pod duchowym kierownictwem franciszkanów, poświęcając się modlitwie i działalności na rzecz najuboższych.
Wspólnie z najstarszym bratem Ludwikiem IX ufundowali klasztor w Longchamp, do którego sprowadziła Klaryski, a także razem z św. Bonawenturą ułożyła regułę klasztoru, która później została przejęta przez wszystkie wspólnoty Klarysek we Francji.
Zmarła 23 lutego 1270 r. w Longchamp. Pochowana została w przyklasztornym kościele, który został zniszczony podczas Rewolucji francuskiej.
Kult Agnieszka d'Harcourt, dama nadworna Izabeli, autorka jej żywota, przytacza 40 wypadków cudownych uleczeń za wstawiennictwem Izabeli, a po rozpatrzeniu ich papież Leon X wyniósł ją do godności ołtarzy i wpisał ją do katalogu błogosławionych.