Tułów składa się z trzech segmentów, z których dwa ostatnie (śródtułów i zatułów) zlane są zwykle w pterotoraks. Układ sklerytów tułowia jest zmienny w obrębie podrzędu. Przedtułów jest z przodu częściowo nakryty tylną krawędzią głowy. Przetchlinki śródtułowia uległy przesunięciu na boczną lub brzuszną stronę przedtułowia. Niekiedy występuje druga para przetchlinek tułowiowych położona na episternitach zatułowia. Przednia para odnóży jest krótka i tęga, natomiast pozostałe dwie wykazują zmienność w obrębie podrzędu.
Odwłok wygląda na ośmioczłonowy, a u niektórych gatunków na siedmioczłonowy. Pierwszy, a niekiedy także drugi segment są praktycznie niewidoczne. Końcowy, genitalny segment powstał w wyniku zlania się segmentu dziewiątego, dziesiątego i jedenastego. Philopteridae sensu lato mają 6 par przetchlinek odwłokowych, natomiast u Trichodectidae ich liczba może być różnie zredukowana, aż do całkowitego ich braku. Samce mają parę jąder połączonych nasieniowodami z pęcherzykiem nasiennym, którego nasada łączy się przewodem wytryskowym z prąciem. U samic z parzystych jajników wychodzą jajowody, które łączą się i wspólnie uchodzą w przednim końcu komory genitalnej. Wiele gatunków ma ponadto spermatekę położoną po grzbietowej stronie komory genitalnej i wyposażoną, w często silnie zesklerotyzowany pierścień zwany calyx.