ograniczało to możliwości zbadania mózgowia do kilku godzin po egzekucji. Autopsję przeprowadzili Spitzka i MacDonald, przy tej czynności byli też obecni lekarze Ely, Howe, Trowbridge, Wolff i Huntley. Strażnik pilnował by lekarze nie wynieśli żadnego fragmentu ciała poza więzienie i, mimo próśb obu „o mózg lub jego fragment”, nie udzielono im tego pozwolenia. Wyniki dotyczyły przede wszystkim mózgu, reszta ciała została opisana jedynie powierzchownie. Raport Spitzki i MacDonalda został wydrukowany w sześciu różnych czasopismach medycznych w styczniu i lutym 1902 w niemal identycznej formie. Podana waga mózgu wynosiła 1460 g; autor zwrócił uwagę na wąskie oba zakręty przedśrodkowe w porównaniu z zakrętami zaśrodkowymi, niewielki klinek i szczelinę w dogłowowej części zakrętu obręczy. Szczelina przedśrodkowa prawej półkuli przechodziła w szczelinę Sylwiusza – jak podano, cecha ta charakteryzuje „40% mózgów Polaków”. Usprawiedliwiając brak widocznych większych anatomicznych anomalii Spitzka zauważył, że nieprawidłowe funkcjonowanie mózgu może być spowodowane (bio)chemicznymi zaburzeniami, co w 1902 było jeszcze śmiałą hipotezą.
Prace thumb|Strona tytułowa 19.