Okres powojenny W styczniu 1945 przystąpił do pracy w zawodzie geodety w Wojewódzkim Wydziale Pomiarów w Krakowie. W tym samym roku rozpoczął studia z geodezji, początkowo na Politechnice Śląskiej, gdzie uzyskał jednocześnie etat młodszego asystenta. Wkrótce powrócił do Krakowa i studia kontynuował na Akademii Górniczej (od 1949 Akademii Górniczo-Hutniczej), gdzie również był asystentem. Do jego czołowych wykładowców należeli m.in. profesorowie Tadeusz Banachiewicz i Michał Odlanicki-Poczobutt. Dyplom magistra geodezji Senisson uzyskał w 1948, pozostając na kolejne dwa lata asystentem w Akademii. W 1950 został służbowo przeniesiony do Warszawy i podjął pracę w Katedrze Rachunku Wyrównawczego na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej.
Na Politechnice Warszawskiej pracował pod kierunkiem profesora Stefana Hausbrandta. Pod wpływem Hausbrandta, Senisson obrał jako pole badań naukowych wykorzystanie najnowocześniejszych metod numerycznych do usprawniania obliczeń geodezyjnych (rachunek krakowianowy, algebra jądrowa, symbole pomocnicze Hausbrandta). Prace te wykorzystano w Polsce w latach 1950-1960 przy opracowywaniu i zakładaniu sieci triangulacyjnych: triangulacji wypełniającej i triangulacji zagęszczającej.