Traktat kaliski – sojusz zaczepno-odporny zawarty 28 lutego 1813 w Kaliszu pomiędzy Imperium Rosyjskim i Królestwem Prus. thumb|Medal z 1818 roku wybity przez Prusaków na pamiątkę zawarcia Traktatu w Kaliszu Traktat został wynegocjowany przez Karla Augusta von Hardenberga i Michaiła Kutuzowa. Strony zwróciły się do Wielkiej Brytanii i Austrii o przyłączenie się do sojuszu. Jego skutkiem było wypowiedzenie przez Prusy wojny I Cesarstwu Francuskiemu.
Prusy stanęły po stronie Rosji po porażce Napoleona w kampanii przeciwko Rosji rok wcześniej. Sojusz poprzedziła konwencja w Taurogach, która 30 grudnia 1812 roku zakończyła stan wojny między Prusami a Rosją. W reskrypcie do swojego negocjatora Paulucciego car Aleksander I ogłosił już 6 lipca (18 grudnia) zamiar zawarcia sojuszu z Prusami przeciwko Francji.
W rosyjskiej kwaterze w Kaliszu, w podbitym przez Rosję Księstwie Warszawskim, Prusy i Rosja zawarły pokój i sojusz. Tym samym Prusy oficjalnie zakończyły narzucony im przez Napoleona w maju 1812 roku sojusz przeciwko Rosji. Ze strony pruskiej wystąpił pułkownik Karl Friedrich von dem Knesebeck. Traktat przewidywał przywrócenie Królestwu Prus granic z 1806 r. i dalsze nabytki terytorialne w północnych Niemczech.