Obraz kliniczny Noworodek po porodzie wykazuje przyspieszenie oddechu (tachypnoë) powyżej 60 oddechów na minutę (nawet do 120), któremu czasami towarzyszą inne objawy zwiększonego wysiłku oddechowego, takie jak stękania, ruch skrzydełek nosa, zaciąganie międzyżebrzy, z powyższymi objawami współistnieje różnego stopnia sinica.
Rozpoznanie Rozpoznanie stawia się na podstawie obrazu klinicznego oraz zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej, w którym widoczne jest m.in. nadmierne upowietrznienie płuc oraz spłaszczenie kopuł przepony.
Postępowanie Leczenie polega na dostarczeniu odpowiedniej ilości tlenu. Leczenie zwykle rozpoczyna się od zastosowania namiotu tlenowego. W przypadku braku poprawy należy zastosować CPAP lub w najcięższych przypadkach wentylację mechaniczną po wcześniejszej intubacji. Noworodkowi należy zapewnić spokój i chronić go przed utratą ciepła.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Neonatologia