Jeden z partnerów relacji homoseksualnej posiadał status partnera aktywnego (np. cesarz Hadrian) – dominującego, o wyższej pozycji społecznej, drugi – partner pasywny – realizował rolę kobiecą (np. Antinous). Powyższe zależności odnajdziemy także we współczesnej kulturze Zachodu – zarówno w związkach osób homoseksualnych jak i w przykładnie tożsamości ofiar gwałtów więziennych, którym performatywnie nadawana jest tożsamość kobieca.
Sposób rozumienia kobiecego homoseksualizmu jest we współczesnej kulturze odmienny, ze względu na fakt, że zawiera ona inne warianty patriarchatu. Głos kobiet nie jest obecny w dyskursie nowoczesnym, a przynajmniej nie jest on tak słyszalny jak głos mężczyzn. Dzieje się tak ze względu na jego fallocentryczność: opisywanie z męskiej perspektywy. To sprawia, że narracje wprowadzane przez kobiety, w tym narracje dotyczące kobiecej homoseksualności, nie stanowią istotnego problemu, nie są traktowane poważne. Mówi się o „paradach gejowskich”, a nie paradach „gejowsko-lesbijskich”, mówi się o „prawach gejów”, a nie „prawach gejów i lesbijek”, dlatego, że lesbijki, jako kobiety nie są podmiotami dyskursu społecznego.