Skaczący Francuzi z MainePolska nazwa podana za polskim wydaniem Neuropsychiatrii Cummingsa i Megi (ang. jumping Frenchmen of Maine) – bardzo rzadkie zaburzenie neurologiczne z nadaktywnością ruchową, jeden z klasycznych zespołów strachliwości, obok latah i miryachit. Sugerowano również, że jest kulturowo uwarunkowanym zaburzeniem zachowania. Objawami tego zaburzenia są echopraksja, echolalia, zautomatyzowane posłuszeństwo i nasilona strachliwość. Poza pierwszym opisem z 1880 roku w literaturze medycznej spotyka się jedynie pojedyncze opisy podobnych przypadków, z których najnowsze pochodzą z lat 80. XX wieku.
Historia Zespół opisany został przez George’a Millera Bearda, który zdiagnozował go u frankokanadyjskich drwali żyjących w odległych, izolowanych osadach nieopodal Moosehead Lake, w stanie Maine. Beard przedstawił opis zaburzenia na czwartym corocznym zebraniu Amerykańskiego Towarzystwa Neurologicznego w 1878 roku i szerzej w artykule w „Journal of Nervous and Mental Disease” z 1880 roku oraz w kilku innych doniesieniachBeard GM. Current Delusions Relating to Hypnotism (Artifical Trance). Alienist and Neurologist 3, ss. 57-65 (1882). Opierał się na obserwacji pięćdziesięciu przypadków, z czego czternaście należało do czterech rodzin.