Przez niemal 3 lata współpracował z redakcją Monitora. W latach 1770–1774 był współpracownikiem Zabaw Przyjemnych i Pożytecznych. Kasata zakonu jezuitów zastała go w Krakowie, na stanowisku sekretarza prowincjała prowincji małopolskiej, J. Konarskiego. Wkrótce potem przeprowadził się do Warszawy, gdzie 16 maja roku 1774 uzyskał nominację na akademika. 10 lutego roku 1775 zyskał nominację członka Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych, którego był gorliwym współpracownikiem aż do roku 1792 (opiniował podręcznik nauk ścisłych, współpracował w przygotowaniu wypisów z autorów klasycznych dla klas 5 i 6, uczestniczył w pracach programowych). W roku 1778 został mianowany proboszczem w należącym do Ogińskich Słonimiu. W tym okresie zbliżył się do rodu Czartoryskich.
Był członkiem Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. Został desygnowany przez konfederację targowicką do zasiadania w Towarzystwie do Ksiąg ElementarnychZłota księga szlachty polskiej, r. XII, Poznań 1890, s. 156.
W 1797 roku, po rezygnacji Grzegorza Piramowicza z probostwa w Końskowoli, został jego następcą na tym intratnym probostwie. Zmarł w Końskowoli ledwie rok później (tam został też pochowany).
Twórczość Pisał panegiryki, wiersze patriotyczne i liryki.