po kasacie zakonu kościół został zamieniony na magazyn słomy i siana dla garnizonu pruskiegoArtur i Alicja Galas, Dzieje Śląska w datach, wyd. Rzeka, Wrocław 2000, s. 174.. W klasztorze natomiast urządzono biura dla oficerów, mieszkania dla żołnierzy i ich rodzin oraz szpital. W 1834 r. władze przekształciły kościół w ewangelicki kościół garnizonowyInne źródła podają datę 1838 r.: por. K. Marcinek, W. Prorok, op. cit., s. 39..
Po II wojnie światowej do klasztoru wprowadziły się franciszkanki Najświętszego Sakramentu (dziś: klaryski od wieczystej Adoracji), a w 1947 r. otwarto kościół, który stał się ponownie świątynią katolicką. W latach 1956–1990 kościół nosił wezwanie Chrystusa KrólaK. Marcinek, W. Prorok, op. cit., s. 40..
Architektura Kościół jest jednonawową budowlą z rzędem kaplic od północy, zbudowaną w stylu późnobarokowym z elementami gotyckimi. Został wzniesiony z cegieł, ściany są otynkowane. Ma 50 m długości i 10 m szerokości. W prezbiterium zakończonym półośmiobokiem są dwa przęsła i dwie przypory. Są to jedyne pozostałości gotyckich cech budowli. W północnej ścianie nawy są trzy okna;