Metternich wywarł znaczący wpływ na późniejsze prowadzenie polityki zagranicznej przez Henry’ego Kissingera, przede wszystkim przez swoje stanowcze przekonanie, że nawet głęboko wadliwy porządek świata jest lepszy od rewolucji i chaosu.
Po uzyskaniu doktoratu w 1954 Kissinger przyjął ofertę pozostania na Uniwersytecie Harvarda jako członek wydziału w Departamencie Rządowym. Kissinger po raz pierwszy zyskał szeroki rozgłos w kręgach akademickich dzięki swojej książce Nuclear Weapons and Foreign Policy z 1957, w której sprzeciwiał się polityce prezydenta Stanów Zjednoczonych Dwighta Eisenhowera polegającej na ukrywaniu groźby w celu odparcia radzieckiej agresji. Zamiast tego Kissinger zaproponował „elastyczny” model reakcji, argumentując, że ograniczona wojna prowadzona przy użyciu sił konwencjonalnych i taktycznej broni jądrowej w rzeczywistości jest możliwa do wygrania. Pełnił funkcję członka wydziału Harvarda od 1954 do 1969, uzyskując posadę z gwarancją zatrudnienia (tenure) w roku 1959.