Stanisław Simon (ur. 3 marca 1907 w Łodzi, zm. 1939) – polski rabin, autor opracowania historycznego, rabin gminy żydowskiej w Inowrocławiu.
Był synem łódzkiego kupca Maxa i Salomei z domu Nower. Po ukończeniu II Żydowskiego Gimnazjum w Łodzi (1926) podjął studia na Uniwersytecie Śląskim Fryderyka Wilhelma we Wrocławiu, gdzie był słuchaczem kursów z filozofii, historii i historii sztuki. W 1927 powrócił na rok do Łodzi, gdzie uzyskał smichę od naczelnego rabina Łodzi Eliezera Treistmana. Studiował także teologię żydowską w seminarium rabinicznym we Wrocławiu. 4 lutego 1931 zdał uniwersytecki egzamin doktorski w zakresie filozofii.
Od 18 marca 1935 pełnił funkcję rabina żydowskiej gminy wyznaniowej w Inowrocławiu. Kierował jednocześnie Fundacyjnym Schroniskiem dla Sierot Żydowskich im. Wolffsohna przy ulicy Poznańskiej; sam w tym schronisku mieszkał. U progu działalności na stanowisku rabina przyszło mu łagodzić zadawnione konflikty wewnątrz środowiska żydowskiego, pomiędzy grupą starszych Żydów, nazywanych niemieckimi, a Żydami osiadłymi w mieście po I wojnie światowej. Z inicjatywy rabina Simona powstało Towarzystwo Popierania Kultury Żydowskiej w Inowrocławiu.