Zenon Orłowski (ur. 28 października 1871 w majątku Norwidpol, zm. 29 marca 1948 w Łodzi) – polski lekarz, balneolog, profesor chorób wewnętrznych na Uniwersytecie Wileńskim, wykładowca na Uniwersytecie w Łodzi.
Życiorys Był synem Franciszka, zarządcy majątku Tukałły Milcz. Urodził się w folwarku Norwidpol w powiecie borysowskim, był starszym bratem Witolda Eugeniusza. Gimnazjum ukończył w Wilnie w czerwcu 1891 ze złotym medalem i rozpoczął studia w Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu. Ukończył je z opóźnieniem na skutek gruźlicy płuc otrzymując dyplom w 1897. W 1902 uzyskał doktorat. Należał do założycieli Związku Lekarzy i Przyrodników Polskich w Petersburgu. Prowadził badania nad patologią serca i naczyń krwionośnych uzyskując habilitację w 1906 z chorób wewnętrznych. W 1911 objął wykłady z chorób wewnętrznych oraz kierownictwo kliniki chorób wewnętrznych w szkole pomocnic lekarskich Rosyjskiego Czerwonego Krzyża. Latem wyjeżdżał do zdrojowisk na Kaukazie, gdzie praktykował oraz prowadził badania z zakresu klimatologii i balneoterapii. Prowadził w Petersburgu praktykę lekarską. Podczas I wojny światowej zmobilizowany i przydzielony jako ordynator do największego szpitala wojskowego w Petersburgu. W latach 1917–1920 prowadził wykłady akademickie w zakresie szczegółowej patologii i terapii chorób wewnętrznych.