Zburzone też zostały wszystkie strzegące mostów przez obie fosy – zarówno fosę zewnętrzną, jak i wewnętrzną – bramy miejskie, choć same fosy zostały zachowane.
Znaczenie gospodarcze Czarnej Oławy przez kolejne dziesięciolecia i stulecia systematycznie spadało. Jej wody traktowane przez mieszkańców jako ściek i śmietnik coraz bardziej nie nadawały się do celów spożywczych, postępujące zamulanie zamieniało ją coraz bardziej w leniwie płynący kanał ściekowy tak, że Młyn Siedmiu Kół ostatecznie przestał funkcjonować i w 1813 zdecydowano się go zlikwidować. Istnienie pełnego nieczystości i odpadków kanału tuż przy centrum wielkiego i ludnego miasta dramatycznie pogarszało warunki higieniczne Wrocławia, aż ostatecznie po epidemii cholery w 1866 Czarna Oława została zasypana. Na jej miejscu wytyczono dodatkową ulicę. Nosiła ona na różnych odcinkach biegu dawnej fosy wewnętrznej różne nazwy. Pierwszy odcinek, przy dawnym naturalnym ujściu rzeki Oławy (nazywanej tu „Białą”) do Odry zlikwidowano już wcześniej, w pierwszej połowie XIX wieku;