Większość składu grupy (poza Wasilewskim i Strasburgerem) należała do stronnictw prawicy, przeciwnej budowie federacji polsko-białorusko-litewskiej i niepodległości Ukrainy. Już na początku właściwych rozmów polska delegacja uznała USRR jako stronę rokowań (sowieckie państwo ukraińskie), wycofując jednocześnie w konsekwencji uznanie dla URL, z którą wiązała Polskę umowa sojusznicza z wiosny 1920. Wyczerpana wojną Polska nie mogła prowadzić dalszych walk o niepodległość Ukrainy, tym bardziej, że sami Ukraińcy nie poparli Petlury w 1920, a państwa zachodnie były niepodległości Ukrainy przeciwne. Pokonani bolszewicy byli skłonni do daleko idących ustępstw terytorialnych wobec Polski (Mińsk, Kamieniec Podolski, Żytomierz), natomiast kategorycznie odrzucali możliwość uznania niepodległości Ukrainy i wymusili na Polsce zgodę na ekstradycję internowanych na jej terytorium ukraińskich żołnierzy. Dotyczyło to również Rosjan i Białorusinów, którzy walczyli po stronie polskiej.