Święte Cesarstwo Rzymskie (; ), potocznie: Pierwsza Rzesza Niemiecka, I Rzesza (niem. ), Stara Rzesza (niem. ) lub Cesarstwo rzymsko-niemieckie (niem. ) – wielonarodowy związek państw założony w 962 r. przez Ottona I stanowiący kontynuację państwa wschodniofrankijskiego. Składało się w większości z Królestwa Niemiec oraz z równoprawnych mu formalnie Królestwa Włoch (de facto do 1648), Królestwa Burgundii (od 1032, de facto do 1378) oraz Królestwa Czech (od 1212, de facto do 1620). Początkowo w jego skład wchodziło kilka, następnie kilkadziesiąt, a ostatecznie ponad sto swoistych i autonomicznych państw oraz państewek, uznających symboliczną zwierzchność cesarza. Cesarstwo zostało formalnie rozwiązane w czasie wojen napoleońskich dnia 6 sierpnia 1806 roku po abdykacji cesarza Franciszka II.
Wstęp W znaczeniu historycznym, określenie „Święte Cesarstwo Rzymskie” oznaczać miało instytucjonalną oraz ideową ciągłość pomiędzy chrześcijańskim cesarstwem rzymskim schyłkowej starożytności a godnością cesarską udzieloną przez papieża: najpierw Karolingom – królom Franków, a potem władcom Niemiec, Ludolfingom. W piśmiennictwie niemieckim określenie „Święte Cesarstwo” pojawiło się w 1157, a „Święte Cesarstwo Rzymskie” w 1254 roku.