później przemianowana została na Goldene Rade Gasse (po 1945 – Złote Koło).

Nazwa Młyna Siedmiu Kół pochodzi od jego konstrukcji, składającej się z 7 kół wodnych. Wzniesiony był za zezwoleniem wrocławskiego księcia Henryka V; początkowo własność wspólna klasztoru kanoników laterańskich na Piasku i D. Pfefferkorna, od 1302 jedną trzecią posiadało miasto. Młyn był kilkakrotnie przebudowywany (m.in. w 1422, 1549 i 1599); przy okazji drugiej przebudowy miasto stało się całkowitym właścicielem młyna.

Późniejszy rozwój Wrocławia i postępująca wskutek tego degradacja wód Czarnej Oławy. pogarszała sprawność i wydajność młyna na tyle, że pod koniec XVIII wieku zamierzano go zlikwidować. Plany zburzenia go w 1780 nie zostały jednak zrealizowane, uznano bowiem, iż może być wciąż jeszcze przydatny w przypadku oblężenia miasta. Kiedy jednak w grudniu 1806 do oblężenia przez wojska napoleońskie rzeczywiście doszło, to dowodzący garnizonem generał major von Thile zdecydował się – wobec braku nadziei na pojawienie się odsieczy z zewnątrz – poddać miasto już po miesiącu od zamknięcia miasta w okrążeniu i po tylko kilku dniach wymiany ognia.