9 maja 1947 powrócił do kraju, by połączyć się z najbliższymi, którzy przeżyli Oświęcim. W październiku 1947 rozpoczął pracę w Oddziale II Sztabu Generalnego WP w sekcji sił lotniczych. W 1948 awansowany do stopnia ppłk. W kwietniu 1950 przeniesiony do rezerwy, gdyż jak opiniowano ze względu na służbę w armii sanacyjnej przed wojną, a w czasie wojny w armiach imperialistycznych nie mógł pracować nadal w Odrodzonym WP. Aresztowany 28 listopada 1951 i oskarżony wraz z ośmioma oficerami lotnictwa o tzw. spisek w wojsku. 13 maja 1952 skazany został wraz z pułkownikami Bernardem Adameckim, Augustem Menczakiem, Józefem Jungravem, Szczepanem Ścibiorem i Władysławem Minakowskim przez NSW 5/52 pod przewodnictwem płk Piotra Parzenieckiego, nr sprawy Zg.R.7/52, na podstawie art. 86 § 1, 2 KKWP na karę śmierci„Księga najwyższego wymiaru kary” w . Prezydent Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Stracony 7 sierpnia 1952.
Upubliczniony w 1999 raport tzw. Komisji Mazura wymienia go (pod nazwiskiem Michnowski) jako bezzasadnie skazanego na śmierć.