18 stycznia 1941 r. „w trybie bardzo pilnym” burmistrz, powoławszy się na zarządzenie Rupprechta z 13 stycznia oraz „oględziny terenu”, przekazał przewodniczącemu Judenratu decyzję dotyczącą zamknięcia granic getta. Zarząd Miejski oczekiwał sprawozdania z wykonania zarządzenia do 3 lutego. Nie wiadomo, czy prace zostały ukończone przed tą datą. Polecono zamknięcie bądź przesunięcie bram i furtek, grodzenie posesji drutem, połączenie dwóch posesji poprzez wyjęcie przęsła w ogrodzeniu, wykonanie bramy i furtki od strony ul. Świętojańskiej na rogu ul. Krótkiej, a także powierzenie kluczy do bram prywatnych dozorcom, na których nałożono odpowiedzialność za nieusprawiedliwione otwarcie oraz wyznaczenie przez Judenrat porządkowych pełniących służbę przy bramach publicznych.
Od 22 do 27 stycznia trwała deportacja Żydów z Piaseczna w liczbie ok. 2500 osób. Mieszkańców zabrano do łaźni miejskiej, gdzie odebrano im dokumenty. Do transportu pozwolono im zabrać tylko to, co byli w stanie unieść w rękach. Drogę do getta warszawskiego pokonywano pieszo, w grupach po 500 osób. Nielicznych mieszkańców pozostawiono na miejscu i skierowano do prac porządkowych.