Od 1929 roku jako dodatek do „Płomyka” wychodził „Płomyczek” (od 1930 r. jako samodzielne czasopismo). W 1936 r. ukazał się specjalny numer 25. „Płomyka” idealizujący ZSRR, co w reakcji na alarmistyczny artykuł w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym” spowodowało decyzję polskich władz o konfiskacie niesprzedanego nakładu. W efekcie fali krytyki ZNP i ustanowienia zarządcy komisarycznego, związek ogłosił strajk nauczycielski w 1937 roku.

Okres Polski Ludowej Pierwszy numer „Płomyka” po II wojnie światowej ukazał się 1 lipca 1945 roku. Początkowo pismo wychodziło nieregularnie, przez pierwsze 4 lata jako dwutygodnik, potem tygodnik, w roczniku 1952/53 miesięcznik, potem ponownie dwutygodnik. Do końca lat 50. XX w. numery ukazywały się w cyklu roku szkolnego, a od początku lat 60. XX w. do końca istnienia zgodnie z rokiem kalendarzowym.

Redakcja czasopisma działała w ramach Instytutu Wydawniczego „Nasza Księgarnia”. Od 1945 r. do początku lat 50. XX w. redaktorką naczelną była Weronika Tropaczyńska-Ogarkowa. Do 1952 r. zastępowała ją Halina Koszutska.