Alexander Spitzer (ur. 22 października 1868 w Miszkolcu, zm. 16 stycznia 1943 w Theresienstadt) – austriacki lekarz, neurolog, anatom i patolog. Współpracował z Johannem Paulem Karplusem.
Studiował medycynę na Uniwersytecie Wiedeńskim, którą ukończył w 1892 ze stopniem doktora medycyny. Po ukończeniu studiów pracował w klinice psychiatrii Richarda von Krafft-Ebinga. W 1914 został asystentem Juliusa Tandlera w Instytucie Anatomii Uniwersytetu Wiedeńskiego. W 1919 uzyskał habilitację z anatomii i został asystentem Otto Marburga w Instytucie Neurologii Uniwersytetu Wiedeńskiego, którą kontynuował do 1933 r. Na tym stanowisku, w 1924 został mianowany profesorem nadzwyczajnym anatomii i patologii układu nerwowego.
Na początku kariery zainteresowania Spitzera koncentrowały się na neurologii i psychiatrii. Po czasie spędzonym z Tandlerem zainteresował się krążeniem, co skłoniło go do zbadania ontogenetycznego i filogenetycznego rozwoju ludzkiego serca. Stamtąd Spitzer badał bardziej szczegółowo nieprawidłowy rozwój serca podczas transpozycji pni tętniczych. W swojej późniejszej karierze opublikował wiele artykułów na ten temat.