W 1994, po rozłamie w DC, współtworzył ruch Cristiano Sociali. W 1995 z jego ramienia bez powodzenia ubiegał się o stanowisko burmistrza Ferrary, uzyskując około 20% głosów poparcia. Wkrótce przystąpił do Włoskiej Partii Ludowej (PPI), w latach 1997–1999 był zastępcą sekretarza krajowego tego ugrupowania. W drugim rządzie premiera Massima D’Alemy (od 1999 do 2000) oraz drugim rządzie premiera Giuliana Amato (od 2000 do 2001) zajmował stanowisko podsekretarza stanu ds. reform instytucjonalnych.

W 2000 należał do inicjatorów koalicji wyborczej Margherita (przekształconej dwa lata później w jednolitą partię). W wyborach parlamentarnych w 2001 wystartował jako jej reprezentant w ramach koalicji wyborczej Drzewo Oliwne. Uzyskał mandat do Izby Deputowanych XIV kadencji z okręgu Ferrara. Został również członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE.

W wyborach parlamentarnych w 2006 skutecznie ubiegał się o reelekcję. W maju tego samego roku został wybrany na przewodniczącego klubu parlamentarnego Drzewa Oliwnego. W parlamencie XV kadencji wchodził w skład komisji ds. UE, był też członkiem włoskiej delegacji do zgromadzeń parlamentarnych Rady Europy i Unii Zachodnioeuropejskiej.