We wczesnym średniowieczu, w połowie I tysiąclecia doszło do uformowania z plemion północnogermańskich małych państw plemiennych, w których główną rolę pełniły wiece wolnych mężczyzn zwane tingami. W VII w. z powodu przeludnienia oraz wewnętrznych wojen (m.in. ważna bitwa pod Hafrsfjord ok. roku 872) Normanowie zaczęli dokonywać wypraw morskich rabunkowych, handlowych i kolonizacyjnych. W latach 800-1066 w zasięgu państwa znalazły się Wyspy Owcze, Szetlandy, Orkady, Hebrydy, wyspa Man, niektóre wybrzeża Szkocji, Irlandii i Islandii. Normanowie także założyli osady na Grenlandii, odkryli Amerykę Północną.
Jednoczenie kraju thumb|Norwegia, 1570 thumb|Norwegia, 1599 thumb|Norwegia, 1668 thumb|Norwegia, 1720 thumb|Norwegia, 1720 Określenie „Norwegia” odnosiło się pierwotnie nie do kraju, lecz do szlaku handlowego prowadzącego na północ wzdłuż wybrzeża Półwyspu SkandynawskiegoTakie pochodzenie nazwy wyraźnie zachowało się w języku angielskim: Norway = way (droga) ku północy nor[th]). Brakuje zachowanych informacji o wczesnych organizacjach politycznych na terenie współczesnej Norwegii. Ludy zamieszkujące obszary, które miały swoje nazwy (Agder, Hålogaland, Hordaland, Møre, Rogaland), najprawdopodobniej nie były w jakiś sposób zorganizowane w "plemiona", lecz łączyła je wspólnota terenu zamieszkania.