Joanna Salamon (ur. 20 września 1932 w Warszawie, zm. 6 grudnia 2001 w KrakowieJoanna Salamon w bazie biogramów Biblioteki Uniwersytetu Jagiellońskiego.) – poetka, tłumaczka literatury rosyjskiej i serbskiej, historyczka i krytyczka literatury.
Ukończyła studia medyczne w Leningradzie. Do emerytury pracowała jako lekarz pulmonologPisarze pod Wawelem. Członkowie krakowskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Informator biobibliograficzny, wyd. Universitas, Kraków 1992, s. 150..
Autorka tomików: Abecadło (1971), Medytacje (1973), Pra-nowe abecadło (1976), Szkice do nowego słownika wyrazów (1978), Tu wzrusza tylko nietrwałość (1979), Ulica Ku Niebu (1980) oraz książek historyczno- i krytycznoliterackich: Latarka Gombrowicza, albo żurawie i kolibry. U źródeł ukrytego nurtu w literaturze polskiej (1991), Cztery godziny albo zegar Dziadów (1999), Czas Herberta albo na dom w Czarnolesie (2002). Pod koniec życia udzieliła wywiadu rzeki O ukrytych nurtach w polskiej literaturze (2003). Autorka znana jest przede wszystkim jako niezwykle oryginalna i kontrowersyjna interpretatorka literatury polskiej, którą analizuje w perspektywie diachronicznej, uwzględniając niezwykle szerokie spektrum kontekstów, niepojawiających się zwykle w rozprawach i szkicach polskich literaturoznawców.