Banastre Tarleton (ur. 21 sierpnia 1754 w Liverpoolu, zm. 16 stycznia 1833 w Leintwardine w Shropshire w Anglii) – brytyjski generał, polityk.
Był synem kupca, Johna Tarletona. Kształcił się w Middle Temple w Londynie, a w 1771 rozpoczął studia na uniwersytecie w Oxfordzie, następnie wstąpił do angielskiej armii. W 1775 został wysłany do Ameryki, gdzie u boku Charlesa Cornwallisa brał udział w działaniach przeciwko amerykańskiej milicji; podczas amerykańskiej wojny o niepodległość dosłużył się stopnia podpułkownika.
Był znany z tego, że w trakcie działań zbrojnych kazał swoim żołnierzom palić domy i niszczyć zapasy. 29 maja 1780 dowodził oddziałem lojalistycznym w bitwie pod Waxhaw, gdzie jego podkomendni zabili 113, ranili 150 i schwytali 53 żołnierzy z oddziału płk. Abrahama Buforda. Straty brytyjskie wyniosły zaledwie 5 zabitych i 12 rannych, mimo przewagi liczebnej. Według źródeł amerykańskich podjęto próbę kapitulacji. Adiutant płk. Buforda twierdził później, że podszedł do dowódcy brytyjskiego z białą flagą, jednak w tym momencie koń Tarletona został postrzelony i upadł razem z nim. "Wściekłość żołnierzy brytyjskich, zdenerwowanych ciągłym ogniem Amerykanów, podczas gdy flaga oferowała negocjacje, popchnęła ich do aktów zemsty, które nie znały granic".