Włodzimierza Klimiuka, w latach 1995–1999 prowadzono remont generalny świątyni, natomiast w latach 2002–2003 w jej wnętrzu wykonano nową polichromię i rozbudowano ikonostas.
W 2008 w świątyni ponownie została wystawiona dla kultu Tarnogrodzka Ikona Matki Bożej – wizerunek powstały najprawdopodobniej w XVI stuleciu, zaginiony w czasie wywózek Ukraińców z Chełmszczyzny, odnaleziony w 2008 i poddany po tej dacie niezbędnym pracom konserwatorskim.
Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 11 października 1979 pod nr A/1313.
Architektura Cerkiew została zbudowana na planie krzyża. Środkowa część krzyża jest wyższa, przekryta czteropołaciowym dachem namiotowym, ponad którym wznosi się ośmioboczna sygnaturka zwieńczona niewielką cebulastą kopułą. Nad prostokątnymi bocznymi ramionami krzyża znajdują się dachy dwuspadowe. Trójdzielne pomieszczenie ołtarzowe jest prosto zamknięte. Dzwonnica cerkiewna usytuowana jest nad przedsionkiem świątyni. Wieżę tę wieńczy druga cebulasta kopuła. Z zewnątrz budynek zdobiony jest klasycystycznym detalem.
We wnętrzu cerkwi znajduje się ikonostas z II poł. XIX w., rozbudowany w latach 2002–2003. W tym samym czasie powstała polichromia zdobiąca świątynię.