Po dekolonizacji i uzyskaniu niepodległości przez Indie w 1947 roku, wodzowie Mizo zaczęli domagać się autonomii i prawa do rządzenia swoimi społecznościami na podobnych zasadach, jakie obowiązywały przed pojawieniem się Brytyjczyków. Spotkali się jednak ze sprzeciwem ze strony powstałej w czasach kolonialnych, wykształconej klasy średniej Mizo, zamieszkującej głównie miasta. Jej członkowie, którzy założyli organizację Mizo Commoners Union, byli zwolennikami integracji z Indiami. Tradycjonaliści sformowali natomiast ugrupowanie znane jako Mizo Freedom Organization. Ostatecznie to Commoners Union uzyskali przewagę i ziemie zamieszkiwane przez Mizo stały się częścią stanu Asam.
Po upływie około dziesięciu lat od wcielenia ziem Mizo do Assamu, wielu członków tej grupy etnicznej zmieniło swoje poglądy. Był to efekt zawiedzionych nadziei. Rząd centralny wycofał się z wielu złożonych wcześniej obietnic. Nie doszło na przykład do zniesienia pozycji i przywilejów wodzów. Poza tym miejscowe języki zaczęły być wypierane przez hindi, a lokalna administracja nie miała w zasadzie żadnej władzy i nie mogła o niczym decydować sama. Brak zdecydowanej reakcji i pomocy ze strony władz w czasie Mautam w 1959 roku, pogłębiły niechęć wobec rządu centralnego.