Moskiewski system obrony antybalistycznej – radziecki a następnie rosyjski system obrony balistycznej rozmieszczony wokół Moskwy. Trzonem systemu są rakietowe pociski antybalistyczne wyposażone w głowice termojądrowe. Moskiewski system antybalistyczny przez wiele dziesięcioleci był jedynym na świecie systemem tego typu w czynnej służbie operacyjnej.
Geneza Pierwsze teoretyczne prace nad możliwością utworzenia systemu obrony antybalistycznej rozpoczęły się w Związku Radzieckim w latach 1948–1951 w podległym Ministerstwu Obrony instytucie naukowo-badawczym NII-4. Instytut ten rozpoczął wówczas badania nad wieloma aspektami użycia rakietowych pocisków balistycznych. Równolegle, instytut NII-885 rozpoczął prace nad rozwojem systemu naprowadzania pocisków balistycznych. Praktyczny rozwój programu obrony antybalistycznej rozpoczął się wkrótce po tym, gdy w sierpniu 1953 grupa najwyższych urzędników Ministerstwa Obrony przesłała do Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego (KPZR) sugestię rozpoczęcia takich prac. Na początku 1954 biuro projektowe nr 1 – wiodący konstruktor rakietowych systemów obrony powietrznej – otrzymał rok na ocenę możliwości budowy systemu obrony antybalistycznej. Jednak już w sierpniu tego roku biuro przedstawiło rezultaty studiów nad możliwościami systemu ABM (ang.