Autobus niskowejściowy powstał głównie z myślą o rynkach zagranicznych, takich jak kraje skandynawskie (głównie Szwecja, gdzie trafiła pierwsza partia 20 szt.), bądź ewentualnie Czechy, Słowacja i Węgry, gdzie tego typu pojazdy są popularne. według pierwotnych założeń model ten miał być również dostępny z silnikami wysokoprężnymi Renault (Autosan A1213RLE Eurolider) lub Cummins ISL G zasilanymi gazem ziemnym. Szkielet nadwozi eksportowanych egzemplarzy jest w całości wykonany ze stali chromoniklowej.
W 2010 roku zmieniono oznaczenie tego modelu na Autosan Eurolider 13LE.
Przypisy
Bibliografia Dariusz Więcławski, Eurolider – nowy rozdział w historii Autosana. [w:] Autobusy TEST, nr 11, 2008, s. 10-13. Zbigniew Rusak, Niskowejściowy Eurolider – krok w stronę autobusu miejskiego. [w:] Autobusy TEST, nr 9, 2009, s. 14-16. [Dostęp: 26 października 2009 r.]. Eurolider – Autosan A12.13CLE; Eurolider 13 – Autosan A12.13C. [w:] Polskie Autobusy, nr 1 (23), wrzesień 2009, s. 10-13.