Tbiliscy drobnomieszczanie domagali się naśladownictwa sztuki salonowej.
Nawet słynny malarz naiwny Niko Pirosmanaszwili (1860-1918) w swojej twórczości musiał kierować się gustem swoich klientów – drobnych sklepikarzy i właścicieli jadłodajni, tworząc mimo to dzieła zaliczane do wybitnych dzieł malarstwa prymitywistów.
W okresie radzieckim artyści gruzińscy unikali stosowania się do wymagań akademickiego realizmu socjalistycznego. Sztuka gruzińska tego okresu posługiwała się monumentalną stylizacją. Odrodziła się sztuka tzw. czekanki - metaloplastyki kutej w blasze miedzianej, nawiązującej stylistycznie do sztuki przedchrześcijańskiej i średniowiecznej.
Literatura Szałwa Amiranaszwili: Sztuka gruzińska, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973 David Marshall Lang, Dawna Gruzja, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1972 Русудан Кения, Чеканка триптиха Хахулской Иконы Богоматери, Издательство „Менциереба” АН Груз. ССР, Тбилиси, 1972 Shalva Amiranashvili The Khakhuli Triptych Khelovneba Publishing House Tbilisi 1972 Goldschmiedekunst und Toreutik in den Museen Georgiens, Aurora-Kunstverlag, Leningrad 1986
Zobacz też Mccheta Monastyr Gelati Monastyr Dżwari Sweti Cchoweli
Kategoria:Kultura w Gruzji Kategoria:Sztuka gruzińska