Do obowiązków nauczycielskich Aidiusa w Gdańsku należało prowadzenie zajęć – wykładów i ćwiczeń – z logiki, etyki i metafizyki, a także opieka nad studentami piszącymi dysertacje i wreszcie prowadzenie publicznych dysput nad tymi pracami. Z kroniki Efraima Praetoriusa wiadomo, że Aidius kierował co najmniej pięcioma publicznymi dysputami, aczkolwiek ze względu na brak programów nauczania Gimnazjum Akademickiego z tamtego okresu oraz fakt, iż nie wszystkie dysertacje publikowano, nie można wykluczyć, że dysput takich odbyło się więcej. W czerwcu 1610 dysertację z zakresu filozofii przyrody (na temat zjawisk naturalnych, np. metali i kopalin) prezentował Ślązak Grzegorz Martini, wychowawca kasztelanica bełskiego Władysława Ostroroga. W 1611 Aidius przewodniczył dysputom na temat prac gdańszczanina Jana Pauliego (De somniis et quae ex iis petuntur divinationibus - "O snach i wyprowadzanych ze snów proroctwach") oraz darłowianina Tomasza Adamusa (De magnaminitate et modestia - "O wielkości i powściągliwości duszy"). W 1612 odbyły się kolejne dysputy pod przewodnictwem Aidiusa: na temat rozprawy De verecundia et continentia ("O skromności i powściągliwości"), której autor nie jest znany, oraz dysertacji z logiki De subiecto et accidente ("O podmiocie i akcydencie"), przygotowanej przez Anglika Tomasza Seroe.