Zofia Grzędzińska (ur. 19 marca 1904 w Janowie Lubelskim, zm. 15 maja 1992 w Łodzi) – bibliotekarka polska, urzędniczka.
Znaczną część dzieciństwa spędziła w Kałudze koło Moskwy. Do Polski powróciła w 1921, uczęszczała do gimnazjum w Brześciu, w 1931 ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1933 pracowała w łódzkim Urzędzie Miejskim. Lata okupacji spędziła w Warszawie, gdzie w czasie powstania służyła jako łączniczka Armii Krajowej. W 1945 powróciła do pracy w Łodzi, początkowo była zatrudniona w Urzędzie Wojewódzkim, potem w Zjednoczeniu Przemysłu Skórzanego. W 1964 przeszła na emeryturę.
Bibliotekarstwem zajęła się w późnym wieku. W marcu 1967 uzyskała dyplom dwuletniego Korespondencyjnego Kursu Bibliotekarskiego prowadzonego przez Państwowy Ośrodek Kształcenia Korespondencyjnego Bibliotekarzy. Zatrudniona została wówczas (na tzw. prace zlecone) w dwóch łódzkich bibliotekach: Miejskiej Bibliotece Publicznej im. Ludwika Waryńskiego oraz Bibliotece Uniwersyteckiej. W lutym 1968 objęła, w wymiarze połowy etatu, kierownictwo Biblioteki Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Banku Polskiego. Kierowała tą biblioteką specjalną przez 22 lata, kładąc zasługi zarówno dla poszerzenia księgozbioru, jak i wzrostu liczby czytelników. Do 1990 prowadziła ponadto założoną przez siebie na początku lat 50.