thumb|120px|Oznaki belgijskiego Żelaznego Krzyża Krzyż Żelazny (fr. Croix de fer, nl. IJzeren Kruis) – odznaczenie belgijskie nadawane w latach 1833–1835.
Historia i insygnia Walka Belgów o niezależność od Królestwa Zjednoczonych Niderlandów w latach 1830–1832 doprowadziła do ogłoszenia niepodległego państwa, na tron którego powołano jako „króla Belgów” niemieckiego księcia Leopolda z rodu Wettynów, z gałęzi Sachsen-Coburg-Gotha. Nie bez oporu belgijskiego parlamentu (który nie chciał wydatków na sporządzenie insygniów) królowi udało się niedługo po objęciu tronu ustanowić order Leopolda, który otrzymał charakter zarówno orderu domowego jak państwowego odznaczenia za zasługi, oraz, prawie jednocześnie, Krzyż Żelazny – odznaczenie honorowe dla uczestników powstania niepodległościowego i wojny przeciwko królowi Niderlandów Wilhelmowi I.
Król Leopold I ustanowił odznaczenie 30 grudnia 1833, zapożyczając nazwę od owianego nimbem sławy z czasów wojen napoleońskich pruskiego Krzyża Żelaznego. Odznaczenie otrzymało dwie klasy, Krzyż i Medal, otrzymać je mogli „obywatele, którzy w okresie od 25 sierpnia 1830 do 4 lutego 1831 dzielnie walczyli o niepodległość kraju i z zapałem tej sprawie służyli”. Nadano 1635 krzyży i nieznaną liczbę medali.