Wieczorem, gdy wracał z Watsonem na Baker Street, ktoś życzył mu dobrej nocy. Osoba ta najwyraźniej nie chciała się ujawniać. Następnego dnia, gdy Holmes i Watson wraz z królem zjawili się w domu Ireny okazało się, że kobieta wraz ze swym mężem wyjechała. Holmes zajrzał do miejsca, w którym Irena trzymała zdjęcie. Znalazł tam fotografię samej Ireny i list zaadresowany do niego. Pisała w nim, że gdy „duchowny” zaczął mówić o pożarze, nabrała podejrzeń i podążyła za nim w przebraniu mężczyzny, po czym życzyła mu dobrej nocy. Gdy zorientowała się, z kim ma do czynienia, postanowiła poddać się, zabrać zdjęcie i wyjechać wraz ze swym mężem. Dała słowo, że zdjęcie nie ujrzy światła dziennego. Uradowany król zawołał cóż za niezwykła kobieta i zaproponował Holmesowi, by wybrał sobie nagrodę za wykonane zadanie. Sherlock po przeczytaniu listu poprosił króla o zdjęcie Ireny.
Watson skomentował, że był to jeden z nielicznych przypadków, gdy ktoś pokonał Holmesa. Stwierdził także, że Irene Adler była kimś, do kogo Holmes żywił dwuznaczne uczucia.
Holmes wspomina Irenę w opowiadaniach Sprawa tożsamości, Błękitny Karbunkuł, Jego ostatni ukłon i (bez wymieniania imienia) Pięć pestek pomarańczyZostałem pokonany czterokrotnie. Trzy razy przez mężczyzn, raz przez kobietę..