Były one wykorzystywane do konstrukcji stawów, wodospadów i strumieni (yarimizu) zarówno pod kątem estetyki, jak i wytworzenia mikroklimatu chłodnej świeżości w czasie gorącego lata.
Cechą charakterystyczną tego stylu było umieszczanie w centrum najobszerniejszego budynku, kwatery pana domu. Pawilony przeznaczone dla żon, dzieci, administracji, służby, straży i pomieszczenia gospodarcze stawiane były na północ, wschód i zachód od głównego pawilonu i połączone z nim zadaszonymi przejściami. Główna część była zwrócona w stronę południową, na staw ze sztucznymi wysepkami i mostkami. Rezydencje można było poszerzać o nowe pawilony, a wnętrza dostosowywać do różnych potrzeb dzięki stosowaniu przesuwanych ścianek fusuma lub parawanów byōbu.
Jedyną zachowaną do dziś budowlą z okresu Heian jest Pawilon Feniksa w świątyni buddyjskiej w Uji o nazwie Byōdō-in. Ona sama oraz inne obiekty na jej terenie (w tym muzeum Hōshōkan) są miejscem przechowywania wielu dzieł sztuki, a głównym przedmiotem czci jest rzeźba Amidy (Amida Nyorai), dłuta Jōchō.