Henri Vangeon, ps. Henri Ghéon (ur. 15 marca 1875 w Bray-sur-Seine, zm. 13 czerwca 1944 w Paryżu) – francuski powieściopisarz, nowelista i dramaturg, jeden z przedstawicieli XX-wiecznego modernizmu.
Tworzyć zaczął w wieku osiemnastu lat, kiedy to przeniósł się do stolicy kraju w celu rozpoczęcia studiów medycznych. Był jedną z najciekawszych postaci paryskiej cyganerii artystycznej, zawierając liczne przyjaźnie z najwybitniejszymi twórcami swojej epoki, min. z Francisem Jammesem czy Stéphane’em Mallarmém. Pierwsze próby literackie Ghéona wynikały z fascynacji symbolizmem; ich głównym źródłem inspiracji była przy tym tak zwana „powieść modernistyczna” spod znaku Augusta de Villiersa de L’Isle-Adama, łącząca w sobie różne style i techniki, a także efekty muzyczne. Później skłaniał się jednak w stronę satyry społecznej z lekkimi tendencjami do nowatorstwa formy.
Przyjaźń z Andrém Gide’em zaowocowała powstaniem Nouvelle Revue Française, którego Ghéon był jednym z filarów i najważniejszych współzałożycieli.