Karol II Reński, (ur. 31 marca 1651 w Heidelbergu, zm. 16 maja 1685 tamże) – hrabia-palatyn reński i elektor Rzeszy w latach 1680–1685 z dynastii Wittelsbachów.
Życiorys Syn elektora Karola Ludwika i Karoliny Heskiej. Jego dziadkami byli Fryderyk V „Zimowy król“ i Elżbieta Stuart oraz Wilhelm V landgraf Hesji-Kassel i Amalia Elżbieta Hanau-Münzenberg.
W 1671 roku ożenił się z Wilhelminą Ernestyną córką króla Danii i Norwegii Fryderyka III i Zofii Amalii księżniczki brunszwickiej. Małżeństwo pozostało bezdzietne.
Karol był ostatnim elektorem Palatynatu z protestanckiej linii Wittelsbachów Reńskich. Po jego śmierci król Francji Ludwik XIV w imieniu Elżbiety Wittelsbach, siostry Karola II i żony księcia Filipa I wystąpił z żądaniami dziedziczenia Palatynatu. W wyniku jego wojskowej interwencji wybuchła wojna palatynacka. Tytuł elektora Palatynatu Reńskiego przeszedł do katolickiej linii Wittelsbachów Reńskich reprezentowanej przez Filipa Wilhelma Wittelsbacha.
W październiku 1680 został odznaczony angielskim Orderem Podwiązki.
Przodkowie Prapradziadkowieelektor reński Ludwik VI
(1539–1583)
∞1560
Elżbieta heska
(1539–1582)Stadhouder Niderlandów Wilhelm I Milczący
(1533–1584)
∞1575
Karolina Burbon
(1546–1582)Henryk Stuart, ks. Albany (1545–1567)
∞1565
kr. Szkotów
Maria I