Dramat nad morzem (oryg. fr. Un drame au bord de la mer) – opowiadanie filozoficzne Honoriusza Balzaka opublikowane pierwszy raz w 1834 w gazecie Voleur, zaś w 1835 w tomie Studiów filozoficznych cyklu Komedia ludzka. Pierwotny tytuł utworu brzmiał Sprawiedliwość ojcowska (La justice paternelle).
Czas powstania utworu Balzac napisał opowiadanie w listopadzie 1834 roku. Utwór został po raz pierwszy wydany w V tomie Studiów filozoficznych w 1835 roku. W 1843 roku ukazał się w zbiorku La Justice paternelle (Ojcowska sprawiedliwość) obok Muzy z zaścianka, Alberta Savarusa (wówczas jeszcze noszącego tytuł Rosalie) i Facina Cane (zatytułowanego Le Père Canet). W 1846 roku wszedł do II tomu Studiów filozoficznych Komedii ludzkiej.
Treść Akcja utworu rozgrywa się w 1821. Dwoje młodych ludzi, Ludwik Lambert i Paulina de Villenoix, spędza czas na spacerach nad brzegiem morza, zastanawiając się nad swoją przyszłością. Przypadkowo spotykają starego rybaka, który, zaproszony na śniadanie, opowiada im o człowieku żyjącym od lat na skałach nad brzegiem, nie utrzymującym żadnego kontaktu z innymi ludźmi. Zaintrygowani tym młodzi ludzie udają się do wskazanej groty, by odkryć tam mężczyznę nie reagującego na kierowane do niego słowa, nieruchomego na kształt otaczających go skał.