w grudniu 1712 objął funkcję proboszcza w Królewcu (do lutego 1721). W 1715 otrzymał nominację na kanonika kapituły kolegiackiej w Dobrym Mieście, ale przy kolegiacie nie rezydował. Otrzymał ponadto probostwa w Unikowie (instalowany 16 kwietnia 1720) i Rynie Reszelskim. Probostwo unikowskie zachował do końca życia.
W październiku 1720 na mocy bulli papieskiej został koadiutorem kanonika warmińskiego Ludwika Michała Fantoniego, ale kanonikiem został już 20 maja 1721, na miejsce zmarłego innego członka kapituły (Fantoni przeżył swojego koadiutora o kilkanaście lat). O wysokiej pozycji Białkowskiego we Fromborku świadczyło umieszczenie go na liście, przedstawionej w grudniu 1722 królowi Augustowi II, wśród czterech kandydatów do obsadzenia tronu biskupa warmińskiego, opróżnionego po przeniesieniu Teodora Potockiego na stolicę prymasowską w Gnieźnie.
Pół roku później Białkowski zmarł 30 maja 1723 we Fromborku.
Bibliografia Tadeusz Oracki, Słownik biograficzny Warmii, Prus Książęcych i Ziemi Malborskiej od połowy XV do końca XVIII wieku, tom II: L-Ż, Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie, Olsztyn 1988, s.