Jaźń w filozofii indyjskiej – zasada wewnętrzna, indywidualna jaźń istoty ludzkiej. Rozpoznanie jaźni zachodzi poprzez sukces w poszukiwaniach poprzez praktyki medytacyjne lub na skutek jej samoobjawienia się. Jaźń określana jest od różnymi terminami, zależnie od rozpatrywanego kierunku filozoficznego (darśana). Równocześnie postuluje się istnienie na najwyższym poziomie, jaźni obejmującej wspólnie każdą pojedynczą indywidualną jaźń. Istota dążeń dewocyjnych i ascetycznych w religii hinduistycznej bywa obejmowana określeniem religii JaźniSwami Muktananda Paramahansa, „Dokąd idziesz”, s. 135..
Terminologia Upaniszady prezentują jaźń, jak i jej siedzibę w symbolu twierdzySymbol twierdzy w najstarszej myśli hinduskiej, Joanna Jurewicz, Przegląd Orientalistyczny, 1-2, 2002.
Zależnie od rozpatrywanego nurtu hinduizmu, indywidualna jaźń istoty ludzkiej określana jest następującymi terminami: purusza, nara, dźiwa, atman, dźiwatman, sakala, atiwahikatman, antaratman, aham,