Ludwik I Czarny, (ur. 1424 w Simmern, zm. 19 lipca 1489 w Meisenheim) – hrabia-palatyn Veldenz w latach 1444–1489, książę-palatyn Zweibrücken w latach 1459–1471, z dynastii Wittelsbachów.
Życiorys Urodził się jako szóste dziecko i czwarty syn Stefana (1385–1459), księcia-palatyna na Simmern, i Anny (ok. 1390–1439), hrabianki Veldenz. Spośród licznego rodzeństwa znany jest los głównie braci. Starszy Fryderyk zw. Hunsryckim (1417–1480) został później księciem-palatynem w Simmern, Rupreht (1420–1478) biskupem Strasburga, Stefan (1421-1485) kanonikiem w Strasburgu, Moguncji i Kolonii, Spirze i Liège, oraz młodszy Jan (1429-1475) arcybiskupem Moguncji. Spośród sióstr starsza Anna (1413–1455) została wydana za hrabiego Moers Wincentego (zm. 1499), zaś młodsza Małgorzata (1416–1426) nie dożyła wieku dorosłego.
Po śmierci dziadka Fryderyka III (ok. 1365–1444) Ludwik otrzymał hrabstwo Veldenz. Ludwik pozostawał pod kuratelą ojca do osiągnięcia 18. roku życia w 1453, kiedy to objął pełnię rządów i oddalił Stefana do Meisenheim.